Mi perlereise (Japan)
Mi perlereise (Japan)
Å ha det moro med perler i mine siste dagar i Japan
Innleiing:
Det fylgjande innlegget er den siste "perla" som vår eigen Lynda har lagt att. Ho tok på seg å skrive ei svært original tilnærming til eit samandrag av tida si i Japan og tida si hjå oss på Amit. Vi vil bruke denne høvet til å takke Lynda for tida ho gav oss. Vi tek vare på dei stundene vi hadde med henne medan ho hjelpte til. Vi ynskjer henne og den vidunderlege familien hennar alt godt med tilbakeflyttinga.
Lyndas innlegg:
Dei siste fire åra har vore ei verkeleg reise, og eg vil sikkert sakne deg, Japan! På eit tidspunkt på våren fekk eg den tanken at det ville vere ein god idé å ta med meg ei stor kvit Sør-hav-perle på rundturane mine i Tokyo og andre stader. Litt som "Kvar er Wally?", men denne gongen med denne flotte, store Sør-hav-perla som var lånt frå perle medan eg gjekk rundt i Tokyo og andre stader. Litt som "Kvar er Wally?", men i staden med denne flotte, store Sør-hav-perla som var lånt frå Amit Trading. Det verka på ein eller annan måte passande, sidan perler har vorte ein så stor del av Japan-opplevinga mi det siste året og eit halvt.
Så det var Sakura-sesongen, og eg byrja å ta perla med på turar.
Dette var Nakameguro langs kanalen. Mange folk!
Her er skjønnheita eg tek med for å sjå stadene. Det er ei stor, kvit laus Sør-hav-perle, truleg frå australske vatn — svært rund og blank.
Jepp, nesten oppe der. Det var snautt. Sky Tree.
Dette var neste gruppa gjester denne våren. Svogeren og svigerinna mi kom til Tokyo. Jepp, eg er der og held perla i fotoet av oss på toppen av ein bygning med utsikt over Scramble i Shibuya.
Dette er sonen min, Greg. Han hjelpte òg til med å halde perla ved Sensoji-tempelet.
På dette tidspunktet er perla i veska mi. Nina og eg deltok på bokklubben medan ho var her, og boka som var tildelt heitte "Pachinko". Så sjølvsagt måtte vi sjå innom ein.
No tilbake på gata i Shinjuku, ser på litt roterande kunst.
Dette er utsikten frå regjeringsbygget i Shinjuku.
Dette er vennen min Nina, nesten rett frå flyet på besøk frå USA. Ho var ein god sport: vitja Ueno-parken og heldt perla. Inga tid for jetlag. Ja, dei kvite trea i bakgrunnen er Sakura.
Eg fekk fleire familiemedlemmer til å hjelpe. Dette er mannen min, Tom, som etterliknar kunst.
Tenkte berre at desse blomane var vakre med perla.
Og denne enorme peonen, i Ueno-parken, syntest å fange den fine, lett rosa fargen til perla.
Og sjølvsagt, Takeshita-gata i Harajuku.
Eg måtte få med nokre fleire ikoniske Tokyo-bilete med perla. Sharon viser perla vennleg fram mot Tokyo Tower og Zozoji-tempelet. Og du treng ikkje uroe deg — Godzilla, som likar å henge rundt i Shinjuku, åt ikkje perla.
Frøken Perle og Onigiri. Ja, perla kom seg til og med til Franciscan-kapellet for å lage Onigiri til heimlause. Dette har vore ein stor del av tysdagane mine.
Vennen vår, Janet, var den siste gjesten vår på våren. Ho er ein stor baseball-fan. Det ser ut som at perla òg likar japansk baseball. Ja, ho var der. Go Swallows! Den utrulege Tomomi var òg ein del av kvelden.
Eg byrja å samle dei siste gåvene til å ta med tilbake til USA. Ja, eg har tre av dei populære duskanhenga frå Amit. Eitt var ikkje nok.
Dette var den siste offisielle dagen min på Amit Trading. Personalet og eg fekk nyte litt Sayonara-kake. Eg vil verkeleg sakne desse menneska. Og eg har lært så mykje om perler. Eg forstår no kvifor folk berre ikkje kan få nok av dei.
